Makaleler
Tercihini Unutan Kendini Unutur

Mehmet Lütfi Arslan
(Bir Avuç heyecan yazısının devamı )

Ne demiştik: Varsa bir farkımız, içimizdeki bir avuç heyecandadır.
Biz dünyaya oradan bakıyoruz; yürüyüşümüzü, duruşumuzu, her şeyimizi o belirliyor.
O varsa, var olduğumuzu hissediyoruz.
Dolayısıyla var oluş cümlemiz şöyledir: “Heyecan duyuyorum, o halde varım…”
Heyecanımız, var oluşumuzun göstergesidir, bize yokluğumuzda fark edilecek bir katma değer sağlar.
Heyecanımız, dünyaya kattığımız değerin niteliği ve niceliğini tayin ettiği ölçüde kıymetlidir.
Ne katacağız dünyaya peki?
Ne yapacağız?
***
Önce niyet edeceğiz: Biz dünyaya uyum sağlamaya değil, uyumu sağlamaya geldik.
Tam ortasına bırakıldığımız kurguyu biz seçmedik.
Onu seçenin bir muradı var.
O bizden ne istiyor?
Bizden içine bırakıldığımız kurgunun istediği gibi olalım istemiyor, kendimizi ve orasını kendi istediği gibi yapalım istiyor.
Biz, bizi dünyaya gönderenin hakkımızdaki muradını keşfetmeye geldik.
Bütün işlerimizi bizden ne istendiğine dair o merak dokur.
Ne yapmalıyım ki benden murat tahakkuk etsin?
Gelişimdeki özel sırra, ne yapayım da ereyim?
Diyelim bizden muradı sezdik, o merak yerini bu sefer bu murada uygun yaşayıp yaşamadığımıza dair feyiz kaynağı bir telaşa bırakır.
Telaş bir feyiz kaynağı olabilir mi?
Evet, bu telaş bir feyiz kaynağıdır; adamı besler.
Çünkü bu nefsimizin, içimizdeki o meşum yerin zifiri karanlığından değil, cennet yerlisi ruhumuzun aydınlığın
dan gelir.
Ruhumuzun her şeyi güzel olduğu gibi telaşı da güzeldir.
Bizim ruhumuzun telaşı ile yerimizde duramayan bir halimiz vardır.
Biz kapılıp gidenlerden olamayız, çünkü bu dünyada kapılıp gidilecek bir iş bulamayız.
Kapılıp gidilecek iş ötelerle irtibatlı iştir ki bu da hizmettir.
O iş yani hizmet içimizi açar, gönül cenahımıza mahiyetini bilemediğimiz bir coşku salar, biz o coşku ile etrafa neşe saçarız.
Biliriz ki o coşku yaptığımız işin hizmet olduğunu, bir kıymet taşıdığını gösteren bir tür peşin ücrettir.
Diğer zamanlarda bir tür mülteci edası takınmaktan kendimizi alamayız.
Susmak tatlı gelir, yalnız kalmak tatlı gelir, tefekkür tatlı gelir.
Derd-i maişet için elbette bir iş tutarız, biz de herkes gibiyiz, biz de bu zamanın ve zeminin çocuğuyuz, herkes gibi rızkımızın peşinde koşarız.
Ama bunun her şeyin önüne geçmesine müsaade etmeyiz.
Maişet temini işlerimizden bir iştir; sosyal hayatımızı, ailemizi, boş vaktimizi, hâsılı her şeyimizi belirleyen yegâne ölçü değildir.
Hayatımızı hakkımızdaki muradı bulma ve ona göre yaşama iradesi belirler.
Bu önceliği bütün önceliklerin önüne geçirmek Allah’a, dinine ve mahlûkatına hizmet yoluna girme sonucunu doğurur.
Bu anlamda hizmet bir tercih ve bu tercihin kapısını çaldığı nasip işidir.
Tercih süreklilik ister, nasip de liyakat…
Neyi neden seçtiğini hiç unutmamak gerekir, dahası tercih ettiğine uygun bir hayat tarzı da tutturmalıdır.
Hizmete layık bir hayat yaşama hassasiyetine sahip olmayanlar, zamanla tercihlerini unuturlar.
Başka tercihler onlara cazip gelmeye başlar.
Bu da nasiplerinin kaynadığı pınarı kurutur.
Kendilerine ait o hakiki derdi önemsemez olurlar.
Ama bu fark ettirmeden olur.
Her geçen gün mantığını da hazırlar, gerekçesini de, vicdanını da…
Yalnızlaştıklarını, kopup gittiklerini fark edemezler.
İpi çözülmüş bir kayık gibi açık denizlerde kaybolurlar.
Nasıl her tatlı dalga darbesi –şip, şip- o kayığı farkında olmadan uzaklara taşırsa, kendi hakkındaki muradı unutan ve hayatı sadece maişet temininden ibaret görenler de hayattan muradın ne olduğuna dair o esas gerçeğe yabancılaşırlar.
Hattızatında onlar kendilerine yabancılaşmışlardır.
Yabancılaşma zihnin ve kalbin artık hakikatleri anlamaz, idrak edemez ve kabullenemez hale gelişidir.
Yabancılaşmaktan Allah’a sığınırız.