Makaleler
Tatlı Bir Hatıra: Bursa Şöleni


(22. Mayıs. 2010)
Vakit gece yarısı. Biraz önce eve geldim. Saat 01:20. Geçtiğimiz hafta Ankara Şöleni vardı. Bu hafta ise, Bursa Şöleni için yollardaydık. Sabah 09:30’da yola çıktık. İstanbul ekibi bu defa daha azdı. Belki de “özdü”. Dokuz kişiydik…
Çok güzel ve heyecanlı bir gün oldu. Öyle olmasa idi şu an bu satırları yazamazdım. İçimden bir şeyler “haydi yaz” diyor. Bu sese kulak veriyorum şimdi…
Bursa’ya vardığımızda Cuma ezanları okunuyordu. Fatih Pehlivan abinin rehberliğinde Üftade Camii’sine gittik. Manevi yolumuzun büyüklerinden olan Hüseyin dede oraya geleceği için sevinçliydik. Hüseyin dede bambaşka bir insan. Pamuk gibi. Gözleri bu dünyaya kapalı, ahirete açık. Yaşadığı dönemde Musa Efendi’nin hususi teveccühünü kazanmış biri. Daha önceki Bursa ziyaretlerimiz sırasında yanına uğramıştık birkaç defa. Sürekli “Allah insana şah damarından daha yakın” mealindeki ayeti okur, “her nerede olursanız olun Allah sizinle beraberdir” ayetiyle de mânâyı kuvvetlendirir. Cuma namazından sonra caminin bir köşesinde gelenlerle selamlaştı. İstanbul ekibi olarak tek tek musahafa yaptık, özel dualar aldık. Öyle sevecen, öyle sevgi dolu ki… Şu satırları kaleme alırken hâlini tahayyül ettim, içim bir hoş oldu… Bursa şöleni öncesi böyle güzel bir büyüğümüzü görmek “bereket” oldu bizler için.
Bir zamanların “fırtına Genç Gönüllüsü Adil Tanış” Suriye macerasından sonra yeniden Bursa’daydı. Cuma namazı için abdest alırken çıkageldi. Çok ilginç bir adam Adil. Onu anlatmak için ayrı bir bölüm açmam lazım günlüğümde. Öyle çok hatıramız var ki. Kendisini dünyanın en akıllı insanı olarak tanıtan Erdal Demirkıran’ı çileden çıkarmıştı bir toplantıda. Hey gidi günler… Bazen coşkun bir ırmak olup taşardı Adil, bazen melankolik bir hâl alırdı…
Öğlen yemeği için Somuncu Baba Vakfı’na geçtik. Vakıfta güzel bir yemek ikram ettiler. Yol üzerinde Mustafa Çetinkaya katıldı bize. Taa Konya’dan gelmiş. Özlemiştim onu…
Çayları içtikten sonra Emir Sultan Hazretleri’ni ziyarete gittik. Dualar okundu. Şölen hazırlıkları için beklemeden salona geçtik. Afişler asıldı, standlar kuruldu.
Saatler 18:00’ı gösterdiğinde gelen giden pek kimse yoktu. Yarım saat kadar bekledikten sonra Ahmet Ekrem’in gür sesiyle başladı program. Aslında başka bir arkadaşı düşünmüştük sunuculuk için. Ama o arkadaş belki istediğimiz heyecanı veremez diye riske giremedik.
Şölenin ilk kısımlarında biraz “durgunluk” vardı. Taktik değiştirmiştik ve bu defa Lütfi abiyi en son konuşmacı olarak düşünmüştük. İlk başta Bursa’daki derneğin slaytı gösterildi. Sıkıcı gibiydi. Daha sonra ise ilk zamanlar çektiğimiz “Dert Çağrısı” isimli kısa filmi gösterdik. Ama nasibe bakın ki sürekli takıldı, seyircileri huzursuz etti. “Allah” dedim içimden, hemen teknik odaya koştum. Emre Varlık oradaydı. Nam-ı diğer “teknolojik adam”. Elimizden bir şey gelmedi. CD sürekli takıldı, biz de ilerlettik. Morallerimiz epey bozuldu. Gönülsüz yapılan aş, ya karın ağrıtır ya baş demişler ya. İki gün önce bu film üzerinde bir oynama yapılmıştı. Belki de Erkam abinin gönülsüz bir anına geldi diye düşünmedim değil…
Bu “olumsuzluklar” üzerine sahneye Yusuf Goncagül çıktı. Maşallah, çok yakışmıştı sahneye. Bu defa hem ses sistemi güzeldi, hem Yusuf iyi günündeydi. Neşeli ve etkili bir performans gösterdi. Parça aralarında kısa konuşmalar yaptı. Bu; Yusuf’un açılımı oldu. Daha önce böyle yapmıyordu. Seyirci ile arasında “sıcak bir ilişki” kuruldu bu sayede. Bir ara “kusura bakmayın, ayak ayak üzerine atıyorum önünüzde, gitarı tutamıyorum da” dedi. Epey gülümsedik bu sözüne. Ardından da kısa süreli bir tereddüt geçirdi, atayım mı atmayayım mı diye. O an salondakiler daha da gülümsedi. Hasılı kelam, şölenin kaderindeki ilk olumlu süreci Yusuf başlatmış oldu.
Daha sonra Abdullah Yalnız şiir okumak üzere kürsüye geldi. Yusuf gitarı ile eşlik etti. Erdem Bayazıt’ın şiirini okudu Abdullah. Kimilerine göre çok iyi idi, kimilerine göre iyi değildi. Şiirinden çok hâli dikkatimi çekti. Abdullah’ta samimi bir yan var, yürekli bir taraf var. Bu yüzden de “yakışıyor” şiir okumak ona.
Abdullah’ın ardından stand-up faslı başladı. Samet Demir ve Mustafa Çetinkaya birlikte çıktılar. Normalde Samet tek başına yapacaktı. Mustafa ile anlaştılar ve karar değiştirdiler. Hareketli bir müzik ve Bursaspor atkıları eşliğinde sahneye geldiler. Seyirciler çok heyecanlandı. Müzik eşliğinde sahnede oynadılar önce. Ardından da timsah yürüyüşü yapmasınlar mı, gülmekten öldük. Böyle yüksek voltajlı bir başlangıç şölenin havasını değiştirdi. Ve başladılar birbirinden güzel espriler yapmaya. Ankara Şöleni’nden sonra Samet’e bazı tavsiyelerde bulunmuştum. Gerçekten de hepsini can kulağı ile dinlediğini gördüm. Bu defa çok daha iyi idiler. Mustafa ile çok iyi bir ikili oldular ve atmosferi sürekli neşeli tutmaya çalıştılar. Bir ara içimden “işte bu” dediğimi hatırlıyorum. Bazı yerlerde daha az heyecan ve espri olduğu da oldu. Böyle böyle gelişiyor insan. Ama genele baktığımda, şölene en güzel renkleri onlar katmıştı…
Stand-up gösterisinden sonra Bursa’dan bir arkadaşımız şiir okudu. Sanırım o da beğenildi. Hemen ardından da namaz konusunu ele alan, yeni hazırlanan video izletildi.
Son olarak sahneye Lütfi abi ile birlikte beni çağırdılar. Yanyana oturduk. Lütfi abi başladı konuşmaya. Heyecandan birçok yerini dinleyemedim. Nedendir bilmem, kendimi sahnede pek iyi hissetmedim. Bir yandan Lütfi abiyi dinlemeye çalışıyordum, diğer yandan da “söz bana geldiğinde ne diyeceğim acaba?” diye düşünüyordum. Aklımda çok şey vardı ama “sanki bir şey bilmiyormuş” gibiydim. Bu psikolojiye aslında aşina oldum artık. “Korkma Süleyman, sünuhat-ı ilahi yardımına gelir” dedim kendi kendime, “rabbiş rahli sadri” duasını okudum içimden.
Lütfi abi “ufuk çizdi” misafirlere. Çıtayı yüksek tuttu, doyurucu bir konuşma yaptı. Ardından sözü bana bıraktı. “Vay anasını, bu konuşmanın üzerine latifeli şeyler gitmez, hadi bakalım Süleyman, Allah yardımcın olsun” dedim içimden. Tutuk başladım ama hamdolsun sonra açıldım. Genç Gönüllülüğü kendi zaviyemden anlattım. Konuşmamın sonuna doğru ne söyleyeceğimi unuttum. Kafam o kadar doluydu ki, hatırlayamadım bir türlü. Bozuntuya da vermemek için “Bursaspor’un şampiyonluğunu da kutluyorum” deyiverdim. Bu kısımda seyircilerin çok güldüğünü hatırlıyorum…
Şölen bittiğinde “genel kanaat olumlu” gibiydi. Genç Gönüllüler’in tişörtleri ve Genç Kitaplar satıldı, Genç Dergi dağıtıldı çıkışta. İstanbul ekibi olarak bir şöleni daha bitirmenin mutluluğu vardı üzerimizde.
Bu şölenle birlikte kesin bir şekilde kanaat getirdim ki, “heyecan katacak, atmosferi zinde tutacak” müziklere ihtiyacımız var. Bir ara Erkin Koray’ın meşhur şarkısı Fesuphanallah çaldı. Salon nasıl da coştu öyle. Neredeyse şarkı bitene kadar alkışlarla eşlik ettiler. Şölenler için yeni bir formata gitmenin zamanı geldi. Müziğin gücünü, gösterinin gücünü kullanarak “harika şölenler” ortaya konabilir… İnşallah…
Günün aklımda kalacak diğer çağrışımları:
· Bursa’nın Bağdat Tatlısı’nı yemek için bile onca yol tepilebilir…
· Fatih Pehlivan abimi görmek güzeldi. Bursa’nın “sırlısı” o..