Makaleler
Niğde’de Seksen Genç

İstanbul yolundayız şu an. Üzerimde sevdiklerimden ayrılmanın üzüntüsü ve burukluğu var. Bir Genç Gönüllüler buluşması daha geride onlarca hatıra bırakarak sona erdi.
Cuma akşamı Niğde’nin Çamardı ilçesine geldik. Geldiğimiz akşam ’serbest zaman’ süresi içinde epey neşeli dakikalar yaşadık. Yaşlarımız her ne kadar büyük olsa da ’uzun eşek’ gibi oyunlar eşliğinde çocuklaştık, güldük, eğlendik. Bir yerde genç varsa orada hareket var demektir, aksi takdirde anormal bir durum söz konusudur. Bunu o akşam daha iyi anladım. Arkadaşlarımız epey bir “kurt döktüler”, “delikanlılığın ‘deli’ örneklerini” sergilediler.
Gece saat on bir gibi halı saha maçı yaptık. Hafif bir yağmur çiseliyordu. Ayakkabım yırtılmasaydı daha iyi olacaktı ama her şey nasip… (Ucuz eşya alacak kadar zengin değilim diyenler bir bakıma haklı galiba… On beş liralık bir halı saha ayakkabısı ile en fazla on beş maç yapılıyormuş. 🙂 )
Cumartesi sabahı kahvaltının ardından oturumlara geçtik. Lütfi abimizin açılış konuşması tatmin edici ve gayet güzeldi. Arkadaşlarımızın hazırladığı sunumlar ise buluşmaya renk kattı. Bütün gün boyunca aynı salondaydık, konuştuk, tartıştık, bilgi paylaştık. Seksen kişiydik… Otuz beş kişi ilk Genç Gönüllüler’dendi…
Sunumların çoğu ilgi çekici ve öğreticiydi. On beş dakika sınır koymuştuk ve arkadaşlar bu on beş dakikada meramlarını ifade ettiler. Soru ve cevaplarlar eşliğinde sanırım güzel bir gün geçirdik. Aynı akşam “daha samimi” bir toplantı oldu ve herkesin duygu ve düşüncelerini aldık.
Adana’dan yaklaşık otuz kişi, Osmaniye’nin Bahçe ilçesinden de on dokuz kişi katılmıştı. Bahçe’den gelen ekibin özel bir adı var: Daldadurmazlar Grubu. Gerçekten de iki gün boyunca “dalda durmadılar”.
Ubeyde Alkan, Abdurrahman Çetinkaya, Mustafa Kaman gibi uzun zamandır buluşmaya katılamayan arkadaşlarımızın orada olması çok iyi oldu. Özlemişiz…
Pazar günü sabah oturumundan sonra içimden şunları geçiriyordum: “Allah’ım programın bundan sonrasında ne olacak emin değilim, bir zuhurat olsa da sevinsek”. Birkaç dakika sonra, iki gün boyunca kaldığımız yurdun hem maddi hem manevi mimarı diyebileceğimiz Remzi amcanın sesi duyulmasın mı… Tebessüm ettim, sevindim. Remzi amca melek gibi bir adam. Mahmut Sami Ramazanoğu efendimiz zamanından kalma has müridlerden. Oradaki öğrenci yurdunu manevi bir emirle yaptırmaya başlamış. Bir sene gibi kısa bir sürede kocaman bir yapı ortaya çıkmış. İnşaatı sırasında her gün gelip kontrol etmiş, nazar etmiş. Aramıza geldi ve bize muhtasar bir sohbet yaptı. Onun sözlerini aktarıyor olmaktan dolayı ne kadar mutlu olduğumu bir ben bilirim. Çünkü inanıyorum ki bu günlüklerim böyle “yüksek boyutlardan” gelen sözler sayesinde “değer” kazanıyor, “malayâni” olmaktan kurtuluyor. Şunları not aldım onun sohbetinden:
· Bu manevi yolun kıymetini bilin. Eğer kıymetini bilirseniz zerre kadar dünyayı sevmezsiniz, sevemezsiniz.
· Allah’ınızla baş başa kalın…
· Hiç başını ağrıtma… Kedere dalma…
· Yaptıran Allah, mülk Allah’ın. Hâya ederim “ben yaptım” demekten.
· Havada uçsak ne olacak…
· (Torununun adı Sami imiş. Mekke’de çok susadığı bir zaman seslenip su isteyememiş torunundan. Sebebi de Mahmut Sami Ramazanoğlu üstadımıza olan saygısı ve hürmetiymiş. Ömrü boyunca kıbleye doğru sırtını dönmemiş edepten… )
· Başta edep gelir… (Manevi babamıza, Efendimiz’e…)
· Kısmetin Bağdat’ta da olsa gelir…
· Bazı sözlerin altından kalkılmaz…
Remzi amcaya arkadaşlardan birisi “Sami Efendi ile özel görüşmelerinizde size neler dedi?” diye sordu. Tebessüm etti… Sırrını kalbinde taşıdığı belliydi. O görüşmelerde neler yaşandığını söylemedi ama sezdirdi. Öyle bir sevgiye tutulmuş ki “mecnun” olmuş ve o ilk gün evinin yolunu bile şaşırmış. Zaman içinde o hal geçmiş ve rabıta devam etmiş. Ne zaman sıkılsa rabıta yapıyormuş ve ferahlıyormuş. “Bazı sözler insanın belini büker, kaldıramazsınız oğlum” dedi bize…
Remzi amcanın gelişiyle “taçlanan” buluşmamız, inanıyorum ki yüreklerde birçok güzel hatıra bırakarak sona erdi. Gaziantep’ten aldığım bir telefon sanırım bu düşüncemi destekliyor. Arayan Nevzat Yıldırım’dı. Kendisi buluşmaya gelememişti ama Mustafa isminde bir kardeşimizi yollamıştı.
– Süleyman abi, bizim Mustafa buluşmadan döndüğünde gözleri parlıyordu. O kadar sevinmiş ki anlatamam. “Nevzat abi, Mayıs’taki Ankara şölenine de mutlaka gidelim” dedi.
İstanbul’a dönerken buluşmanın epey bir kritiğini yaptık. Bundan sonraki buluşmalar için “yeni bir format” belirleyelim dedik. Dünden bu güne Genç Gönüllüler’i konuştuk, istişarelerde bulunduk. Lütfi abimiz aramızda yoktu dönerken. Osmaniye’nin Bahçe ilçesine konferansa gitti. Öyle yoğun bir buluşmanın ardından Bahçe’ye gitmesi gerçekten zor bir şey gibi geldi gözüme. İçimden, “Allah yardımcısı olsun, gönüllülük bu olsa gerek” dedim. (Daha sonradan eklenen not: Bu vesile ile yağcılık yapmıyorum, içimden geçenler bunlardı. :))
Bazen soruyorlar “bu buluşmalar ne katıyor size, Genç Gönüllüler gezmekten başka ne yapıyor ki?” diye… Aslında bu tür soruların tüm cevapları, buluşmaların kendi içinde gizli. Her buluşma farklı bir açılım, farklı bir güzellik. İyi niyet eşliğinde aramıza katılan, buluşmada yer alan herkes, sanırım bu soruların cevaplarını kolayca bulabiliyor. Bu yüzden, “Ne olacak buluşmayla, gençliği siz mi kurtaracaksınız” diyenlere de, Nemrud’un ateşine su taşıyan karınca misali, “safımız belli olsun yeter” demek lazım belki de… Ya da, Şu’ayb peygamberin kavmine dediği gibi; “… ben sadece gücümün yettiği kadar ıslah etmeye çalışıyorum. Muvaffakiyetim de ancak Allah’ın yardımı ile olacaktır.