İçeriğe geç

Makaleler

Bir Avuç Heyecan

Bir Avuç Heyecan


Mehmet Lütfi Arslan

İlk planda kariyer beklentilerini karşılamadığı düşünülen bir pozisyon için bir arkadaşa tam yarım saat dil döktüğümü hatırlıyorum.

Şöyle düşünmüştüm:

“Karşıda dinleyen kendim olsaydım çoktan ikna olmuştum…”

Arkadaş ikna olmadı, bayağı üzüldüm.

Öyle ki o gün bende bir şeyler kırıldı.

Büyümek ya da tecrübe sahibi olmak zaten hep kırıla kırıla gitmek değil midir?

Artık kırılacak bir şeyin kalmadığı zaman her şeyi yerli yerine oturtur, şeylerin tabiatı hakkında bir fikir sahibi olur, muhtemelen de dünyayı değiştirmekten vazgeçersin.

O zaman da “tamam, gel artık, bitti çilen” derler.

…Ve gidersin.

Büyümeye doğru bir adım attığım o “kırılma” aslında bir tür bilinç sıçraması idi.

Şunu anlamıştım:

“İnsanı yaşatan, koşturan ve hareket ettiren bir avuç heyecandır…”

Bu heyecan varsa gidersin, bu heyecan yoksa bitersin.

En önemlisi de bu heyecan bir tür ikramdır, herkese verilmez.

Verilenlerin kimisi bu heyecanı hayatının motoru yapmıştır; durmaz, duramaz, yürür, konuşur, koşar.

Kimi birisinin gelip kendisine “dokunmasını”, heyecanından bir kıvılcım sıçratıp potansiyelini harekete geçirmesini bekler.

O anlamda insanları “bir avuç heyecanı olanlar” ve “bir avuç heyecanı olmayanlar” diye ikiye ayırabiliriz.

Bizim derdimiz, bir avuç heyecanı olanlarla…

Diğerleri ile anlaşamıyor, onları ikna edemiyoruz.

Onların yaptıkları, heves ettikleri bizi “kesmiyor.”

Onlar da bizi anlaşılmaz, garip ya da çapsız buluyor olabilirler.

Sonuçta bir kıvam farkı var ve bu farkın sonuçları öyle kolay algılanmayacak.

Hesabımız mahşere kalmış olabilir yani, dert değil…

Dert, bir avuç heyecana sahip olup olmamakta…

O heyecanasahip olanlara bahtlılar desek yanlış olmaz, zannediyorum.

Ama baht verili bir şeydir, imtiyazlı kılmaz.

İmtiyaz, gayrettedir; nimeti fark edip, şükrünü eda etmededir.

Bir avuç heyecan nimetine sahip bahtlıları da bu anlamda ikiye ayırabiliriz.

O heyecanı doğru yerde kullananlar ve o heyecanı doğru yerde kullanmayanlar…

Doğru yer neresidir?

Doğru yer, Kitap, Sünnet, akıl ve vicdanın kesiştiği yerdir.

Doğru yerde olmak yetmez.

Bir avuç heyecan da lazım ki o aksiyonu getirir, yürürsün.

Yürüdün mü doğruluğun hakkını verirsin; şahit olur, şahit kılarsın.

Evet, bir avuç heyecan…

Bizi yaşatan, hareket ettiren, götüren, getiren ve dertlendiren bir avuç heyecandır.

Varsa farkımız budur.

Bir yerdesin; seçim yaptın ve geldin.

Orada, şurada ya da beride olabilirdin; olmadın, buradasın.

Burasının farkını iyi fark et; burada parılıtılı, cafcaflı, şaşaalı sözler ve duruşlar bulamayabilirsin.

Ama burada “bir avuç heyecan” bulacağını temin edebilirim.

Çünkü ben de öyle geldim buraya, öyle kaldım burada ve öyle yürüyorum.

O bir avuç heyecanım olmazsa geri düştüğümü/geri düşeceğimi görüyorum.

Bir sır vereyim mi: Bazen ürperiyor, titriyorum biliyor musun?

“Aman, diyorum, ya geri kalanlardan, geriye bırakılanlardan, terk edilenlerden olursam?”

Bir avuç heyecan, evet…

Buradakilerin ne yapıyorsunuz, ne vaat ediyorsunuz diyenlere söyleyecek tek cevabı var:

Bir avuç heyecan…

Bu yoksa onlar da yok; isimleri de, cisimleri de, nefesleri de…

Biz, GENÇ Gönüllüler, bir avuç heyecanla çıktık yola…

Allah için…

Hakkımızdaki muradı bulmak için…

Kendimizi gerçekleştirmek için…

Sırr-ı tefrid yani fert olma sırrını keşfederek “biz” diyebilecek, “biz”le hareket edebilecek bir ruhi kıvama ve olgunluğa erişmek için…

Tek derdimizin son nefes derdi olduğunu, bunun da yolunun kulluktan geçtiğini biliyoruz.

Kulluk nihai rütbemizdir.

Bir avuç heyecanımız o rütbenin apoletini ruhumuzun omzuna takmak içindir.

O heyecanın akrabası isen bizimlesin, biz de seninleyiz.

Burada bu his ve bu kalple çok işler yapabilir, aldığımız verdiğimiz havanın hakkını verebiliriz.

Ne yapabiliriz peki?

Gelecek yazıya…

Paylaş

İlgili içerikler